ران موئک و گروتسک‌هایش

موئک¹، استرالیایی تبار و ساکن انگلستان، با نگاهی موشکاف به طبیعی‌ترین اما پنهان‌ترین بخش‌های زندگی انسانها نفوذ می‌کند. موفقیت چشمگیر او در ارائه‌ی صحنه‌هایی به غایت دراماتیک و فضایی سردو ساکن، بیننده‌ی آثارش را به احساساتی چندگانه مثل ترس، اشمئزاز، شفقت و البته تحسین و شگفتی وا می‌دارد. او با پیشینه و تجربه کاری موفق در امر مدل‌سازی  وعروسک‌سازی برای کودکان در تلویزیون پا به عرصه هنری گذاشته است. بزرگترین علاقه و تلاش موئک در آغاز این بوده است که بتواند پیکره‌هایی را خلق کند که در تمام زوایا کاملا واقعگرایانه در نظر آیند.

موئک معتقد است که نمایش پیکره‌های انسانی در سایزهای طبیعی از جذابیت خاصی برای او برخوردار نیست. او با بهره گرفتن از شکستن قوانین تناسب و کوچک و بزرگ کردن پیکره‌هایش و گاهی با بزرگنمایی و کوچک نمایی در بعضی از قسمت‌های بدن پیکره‌ها در به حیرت انداختن بیننده‌اش بسیار موفق است. شاید همین خاصیت هنر او باعث شده تا منتقدین کارهایش نظرات متناقضی نسبت به او و کارهایش داشته و او را ازنابغه‌ی مسلم مولتی مدیا گرفته تا یک کلاهبردار هنرمندنما بنامند.

 

 پیکره‌های موئک با وفاداری کامل به تمام جزئیات آناتومی بدن انسان شکل می‌گیرند اما در عین حال بازی زیبای او با مقیاس پیکره‌ها، تصویری تکان دهنده و میخکوب کننده به بیننده ارائه می‌دهد. مجسمه‌ی پنج متری با نام پسر که در بینال ونیز به نمایش در آمد نمونه ی خوبی از هنر او به شمار می‌رود.

 موئک معتقد است که عکاسی حضور فیزیکی حقیقی جسم را نابود می‌کند لذا عمده تمرکز او معطوف به هنرهای زیبا و مجسمه‌سازی است. ماده مورد استفاده او در مجسمه سازی لاتکس بود اما او به دنبال ماده‌ای سخت‌تر بود و نیز ماده‌ای که بتواند با آن دقیق‌تر کار کند لذا بعد از کاووشهای فراوان در ساخت مجسمه‌های اخیرش از رزین فایبرگلاس بهره جسته است که به قول خودش برنز و مرمر اوست.

 

زن باردار، شاید شاخص‌ترین اثر موک باشد.این پیکره‌ی دو نیم متری با ابهت در وهله اول می‌تواند به نوعی ترسناک به نظر آید. اگر چه با گذشت اندک زمانی چهره‌ی باشکوه یک مادر ژولیده و دوست داشتنی در چشم بیننده نمایان می‌شود. مادری خسته، آسیب پذیر که دستانش را در پشت سرش نگه داشته است.

به راستی با نگاهی دقیقتر به این پیکره می‌توان حسهایی گوناگون اعم ازاحساس عجیب بارداری تا مشقت یک زن بودن را تجربه کرد. برای ساختن این پیکره، موک به مدت سه ماه ناظر بربدن یک زن بارداربوده است و تمام حالات رفتاری این زن را در این سه ماه مشاهده کرده است.

این پیکره از فایبر گلاس درست شده ولی از آنجایی که این ماده به شدت سخت می‌باشد او برای ساختن صورت از سیلیکون استفاده کرده است.

جالب است بدانید که موهای سر، ابروها و مژه ها تک تک با استفاده از سوزنهای ریزی با تکرار و کار طاقت فرسا بر سر پیکره قرار داده شده است این کار برای بدست آمدن چهره ای کاملا رئالیستی در نمایش درد و رنج و حالات عاطفی صورت گرفته است. 

در سه سال اخیر کارهای موئک در عمده‌ترین و بزرگترین گالری‌های اروپا و امریکا از جمله گالری نیویورک و آلمان به نمایش درآمده است. همچنین پیکره‌ی پسر در بنای معروف ملینیوم دوم (گنبد هزاره) در لندن در محل نمایش عمومی است.